داستانی از بوستان سعدی.(دود خلق)
شبی دود خلق آتشی برفــــروخت شنیدم که بغداد نیمی بســـــوخت
یکی شکر گفت اند آن خـــاک و دود که دکان ما را گزندی نبــــــــــــــــود
جهاندیده ای گفت ای بوالــــــــهوس تو را خودغـــم خویشتن بودو بس؟
پسندی که شهری بســـــوزد به نار اگر چه سرایت بود بر کنــــــــــــــار؟
بجز سنگدل کی کند معــــــــده تنگ چو بیند کسان بر شکم بسته سنگ
توانگر خود آن لقمه چون می خورد؟ چو بیند که درویش خـــون می خورد
مگو تندرست است رنجــــــــــــور دار که می پیچد از غصه رنجـــــــــور وار
اگر در سرای سعادت کس است ؟ زگفتار سعــدیش حرفی بس است
همینت بسنده است گر بشنـوی که گر خار کاری سمــــــــــن ندروی
.......................... ( لغت نامه ) .........................
دود خلق = نفرین مردم. بوالهوس = هوا پرست. خود پرست. معده تنگ کردن = کنایه از خست و لئامت. رنجوردار = پرستار. رنجور وار = مانند بیماران. که گر خار کاری ... = اگر خار بکاری سمن(گلی خوشبو و زیبا) برداشت نخواهی کرد.