خدایی که نمی شناسم

    یکــــی  پر   طمع  نزد   خوارزم   شاه                     شنیدم   که   شد   بامـدادی   پگاه

   چودیدش به خدمت دوتاگشت وراست                     دگر  روی  برخاک  مالید  و خاست

   پسر    گفتش:   ای   بابک   نامــجوی!                     یکی  مشکلت  می  بپرسم  بگوی

   نگفتی   که  قبله  است  سوی  حجاز                      چرا کردی امروز از این سو نمـــاز؟

   مبر   طاعت   نفس   شهوت    پرست!                       که  هر ساعتش قبله دیــــگرست

   طمع   آبروی   تو   آخـــــــــــــر   بریخت                       برای دو   جو دامنی دُر بـــــریخت

         .........................( لغت نامه )........................

  پرطمع = طمعکار.   بامدادی پگاه = صبح خیلی زود.  دگرروی برخاک ... =  به سجده افتاد و بلندشد.